Κρίμα

Κρίμα που δεν είμαι ζωγράφος,
να φτιάχνω τέτοια πρωινά όπως τα φτιάχνει
η μέρα.
Κάθε πρωί ο ωραιότερος ζωγραφικός πίνακας
υψώνεται λίγα εκατοστά πάνω από τα βλέμματα
που επιβλέπουν τις μηχανές.

Κρίμα που δεν είμαι μουσικός,
να φτιάξω μουσική σαν αυτή
των πτηνών.
Το ωραιότερο τραγούδι φτιάχνεται
 από την ανάγκη για ύπαρξη.
από όντα που ποτέ δεν σκέφτηκαν
θεό.

Κρίμα που δεν είμαι χημικός,
να φτιάξω αέρα σαν κι αυτόν που δίνουνε
τα δέντρα.
Οι ωραιότερες ουσίες είναι αυτές
που με κρατάνε ζωντανό.

Κρίμα που δεν είμαι ποιητής.

Απόστολος Παύλος

Πάλι κάτι έχασες
και στους Δελφούς ψάχνεις απάντηση
και σύννεφα καπνού και σε στοές σωμάτων
στις στήλες των αλάτων
άνθρωπε της φυλακής

Κάτι πάλι βρήκες
και πας με μιας να το ζυγίσεις
σε ξένες αγορές να βρείς να το πουλήσεις
τρελέ να θησαυρίσεις
άνθρωπε της ενοχής

Και γω βρήκα σε ξόβεργα
όσο κι αν ήμουν αλαζόνας
κήρυκες τρελοί με γέλασαν στην Πνύκα
και μου μπολιάσαν πίκρα
τρέχα σε κατακόμβες.

Και τώρα αυτοί οι κήρυκες
ψεύτες αλήτες ύαινες
πουλάνε το κεφάλι μου σε ξένες αγορές

Μα στους Δελφούς το είδανε
και μου το αποκρύψανε
πιο φανερό απ τον Σείριο ήταν το μυστικό.

Νικημένες Λεγεώνες

Αδέρφια και ανύπαρκτοι
σκαλίστε ένα κήπο
και βάλτε μπόλια τις στιγμές αυτές που ζούμε τώρα
και βάλτε ένα υπόστεγο για κρύο και για μπόρα

Μυρμήγκια και αυθύπαρκτοι
σκάφτε μια λακούβα
και βάλτε μέσα τις στιγμές, να 'χουμε και του χρόνου
και βάλτε μέσα γιατρικά της σκέψης και του πόνου

Το λάθος σου Αρμίνιε, ήτανε ο θρίαμβος
και όταν μάχη ξαναρθεί θα βγεις να πολεμήσεις;
τα κράνη και τα λάφυρα, παλιάς ζωής παιχνίδια
που τα κοιτάς, και όταν κοιτάς, ζαλίζεσαι και πέφτεις.

Κανάτες και αποτσίγαρα
μην τα κοιτάτε μάγκες
γιατί είναι αλήθεια και σωστό ότι θα γίνουν σκόνη
γιατί δεν έχει φάρμακο ο χρόνος που τελειώνει

Στιγμές που φεύγουν άτιμες
και η κορυφή κουνιέται
γιατί η ζωή σαν έπαρχος, με δόξα και στρατώνες
μας ετοιμάζει μάγκες μου καινούργιες λεγεώνες

Γιατί δεν έχει φάρμακο ο χρόνος που τελειώνει.

Πέρασμα σε καμένο βουνό

Μικρό το πέρασμα και αυτό, και κάνει τα δικά του
με πήρε και με σήκωσε, με πέταξε στην άμμο
φαρδιά τα φώτα που πετά, ριχτά τα ψυχικά του
τώρα πως έφτασε ως εδώ, τι θέλει ν'αποδείξει;
προσφέρει λες σαν βάλσαμο τους κόκκους στα μαλλιά του.

Περνά σαν νύχτα με κοιτά, εμένα κοροϊδεύει
σηκώνει το σεντόνι μου, την γύμνια μου χλευάζει
που άλλωτε σαν ξωτικό, σε άγνοια χορεύει
τώρα τι στέκεται γυμνό, μου δείχνει τη σιωπή του;
και ρόζους και άλλες αμυχές, σαν το παιδί πειράζει;

Δυνάμωσε, χαμήλωσε, δεν λέει να μ'αφήσει
σαν τον ληστή περιφρονεί, μισεί το περιβάλλον
σαν τον κακό τον άνθρωπο, γυρεύει να μισήσει
λες να χαθεί στο σκέπασμα, να φύγει απ την πόρτα;
να ψαχνε για να βρει βρισιές, ή βρίζει τώρα άλλον;

Κλώτσα τα μαύρα πόδια του ρε πιόνι του μυαλού σου!
σε ένα καμένο πλέον βουνό θα μείνει μαύρη ράχη
κάνε αναγραμματισμούς και κράτα τους δικού σου
τώρα τι ψάχνεις και κοιτάς, στις τέσερεις γωνίες;
άνοιξε την κατάψυξη και πάγωσε τον νου σου.

Κι αν τύχει και έρθει η λύτρωση, και θα φανεί στο λέω
κράτα τον χαρακτήρα σου, να τ'αποταμιέψεις
να ξέρεις ρε μουγκό βουνό, δεν θα με δεις να κλαίω
σε ενδορφίνες μαγικές, δεν θέλω να βουτήξω
και αν γίνεις και ενοχλητικό, να ξέρεις θα στο λέω...

Βουλιάζω στα σκεπάσματα, να κλείσουνε τα μάτια
κι αν είσαι εσύ ο πιο νταής, έχω και γω ταξίδια
στου στρώματος  την ύφεση, ανοίγω μονοπάτια
τώρα τι έμεινε στην γη, και συ για που είσαι τώρα;
για δυό στιγμές σε σώζουνε, τα αποσταγμένα ξύδια.